Erasmus + Teneryfa „wyspa szczęśliwa” czyli Mobilność w Edukacji Dorosłych 4 pracowników z Zespołu Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Bielsku-Białej
„Świat jest jak ogród pełen nieskończonej różnorodności.“
Teneryfa to największa wyspa archipelagu Wysp Kanaryjskich, zwanych także „ wyspami szczęśliwymi”. Ze względu na bogactwo flory i fauny, uznawana jest także za najpiękniejszą. Teneryfa powstała po wybuchu wulkanu, około 30 milionów lat temu. Swój księżycowy krajobraz zawdzięcza wulkanowi Pico del Teide, który jest również najwyższym szczytem Hiszpanii. Niespotykane ukształtowanie terenu Wysp Kanaryjskich oraz łagodny klimat przyciągają ludzi, którzy odwiedzają wyspę nie tylko w celach turystycznych, ale i często decydują się na niej zamieszkać. Zaskakująca różnorodność Teneryfy, zarówno pod względem krajobrazu, jak i społeczności zamieszkującej jej obszar stanowi idealny wstęp do rozważań na temat inkluzji w szerokim zakresie rozumienia tego terminu…inkluzji jako włączania, asymilacji, dostosowania, wzbogacania kulturowego czy wreszcie inkluzji z zakresu komunikacji – budowania mostów pomiędzy społeczeństwami, rodzinami, pomiędzy poszczególnych osobami
„Inkluzja szansą dla edukacji”- tak brzmi główny temat projektu Erasmus + Edukacja Dorosłych realizowanego w Zespole Poradni Psychologiczno-Pedagogicznych w Bielsku-Białej, w ramach którego cztery osoby uczestniczyły w specjalistycznym kursie zorganizowanym przez firmę iDevelop z Sewilli. Decyzja co do wyboru tematu kursu zapadła jednogłośnie-kierując się maksymą „wszystko zaczyna się od słowa ”postanowiłyśmy wzmocnić kompetencje dotyczące komunikacji inkluzywnej pomiędzy poszczególnymi osobami, jak i pomiędzy rodzicami ,a terapeutami .W tym zagadnieniu mieszczą się działania ,których celem jest włączanie rodziców do współpracy poprzez odpowiednią komunikację oraz budowania „mostu ” we wspólnych relacjach, tak aby działania poszczególnych osób były bardziej efektywne i służyły dla dobra ogółu-rodziny oraz społeczeństwa.
Temat szkolenia w którym zdecydowałyśmy się uczestniczyć to „Budowanie mostów pomiędzy rodzicami a nauczycielami ”,czyli wzmocnienia kompetencji w obszarze komunikacji ,a przez to lepszej inkluzywności.
Czym się zajmowałyśmy i nad czym pracowałyśmy?
Program kursu obejmował 5 dni zajęć w międzynarodowym zespole z takich krajów jak Włochy, Łotwa oraz Macedonia. Wymiana doświadczeń na temat funkcjonowania systemów oświatowych w krajach europejskich była bardzo cennym doświadczeniem i już pierwszego dnia otworzyła drogę do dyskusji pomiędzy uczestniczkami kursu na temat skutecznych strategii komunikacyjnych. Ponadto podczas pierwszego dnia szkolenia każdy z zespołów zaprezentował profil działania swojej placówki i podzielił się dobrymi praktykami oraz rozwiązaniami w zakresie funkcjonowania placówek, komunikacji pomiędzy nauczycielami/terapeutami, a rodzicami.
Pierwszy dzień kursu zakończył się refleksją ,że pomostem i podstawą do budowania dobrej strategii komunikacyjnej jest różnorodność, ciekawość poznawcza, dialog i wzajemne poszanowanie oraz akceptacja dla odmienności. Kolejne dni miały charakter warsztatowy i pozwoliły z większą dokładnością przyjrzeć się komunikacji inkluzywnej oraz wspólnie wypracować skuteczne rozwiązania.
Warsztaty rozpoczęły się od diagnozy przeszkód oraz wzajemnych uprzedzeń w dialogu pomiędzy rodzicami a nauczycielami. Aby zbudować pomost musimy znieść bariery-to nasz wspólny wniosek ,który pojawił się podczas pierwszego modułu kursu. Żeby jednak dojść do momentu ,w którym znikną bariery i możliwe stanie się wypracowanie wspólnych rozwiązań należy posiąść wiedzę, umiejętności oraz narzędzia które doprowadzą nas do postawionego celu-komunikacji nastawionej na rozwiązywanie problemów pomiędzy stronami, wzajemne zrozumienie oraz inkluzję wszystkich uczestników dialogu. Pomimo różnic na poziomie edukacji, wartości czy kulturowych wypracowałyśmy rozwiązania służące wszystkim, zarówno rodzicom jak i nauczycielom (terapeutom) w trosce „o wspólne dobro „.Aby to osiągnąć musiałyśmy być przede wszystkim kreatywne oraz otwarte na pracę w zespole, pomimo dzielących nas różnic ,czy przywiązania do własnych przekonań. Inkluzja to gotowość na zmianę przekonań i schematów -to nasz kolejny wniosek otwierający pracę nad konkretnymi rozwiązaniami w strategiach komunikacyjnych.
Kolejne moduły szkolenia to zdobywanie wiedzy oraz kompetencji pod okiem wykwalifikowanej trenerki. Kurs był poprowadzony w taki sposób ,abyśmy mogły w międzynarodowych grupach ćwiczyć poznane strategie, np. tworzenie komunikatów ,czyli tzw. „kanapki „,wyrażanie potrzeb i przekazywanie informacji w oparciu o komunikat „JA” ,czy stworzenia wspólnego banku pomysłów tzw. „dobrych praktyk „na rzecz integracji rodziców i nauczycieli. Bardzo ważną częścią kursu było „porozumienie bez przemocy ” i ćwiczenia na konkretnych przykładach zaproponowanych przez trenerkę oraz uczestniczki szkolenia. Warsztaty wymagały współpracy pomiędzy osobami szkolącymi się oraz przełamywania barier komunikacyjnych wynikających z konieczności rozmowy w języku angielskim, jak i kulturowych.
W ostatnim dniu kursu dokonałyśmy podsumowania oraz ewaluacji naszych działań. Refleksja nad tematem kursu była ważnym punktem prowadzącym do zmian postaw i otwarcia na nowe sposoby porozumiewania się, właśnie w oparciu o inkluzję i gotowość na wypróbowanie proponowanych rozwiązań w swoim środowisku zawodowym i nie tylko.
W ten sposób została otwarta droga do wdrożenia i upowszechnienia wiedzy oraz umiejętności nabytych podczas kursu „Budowanie mostów pomiędzy rodzicami i nauczycielami ” na Teneryfie. Szkolenie dobiegło końca, a w nas zostało przekonanie o zmianie postaw i stworzeniu nowej, inkluzywnej formy komunikacji pomiędzy nauczycielami, terapeutami i rodzicami a przede wszystkim przekonanie, że lepszy sposób komunikacji jest możliwy do osiągnięcia – wymaga tylko otwartości i cierpliwości.
Kurs zakończył się otrzymaniem certyfikatów potwierdzających zdobyte kwalifikacje, nowymi przyjaźniami zawiązanymi w trakcie szkolenia oraz szczęśliwym powrotem do domu z głową pełną pomysłów i planów zawodowych na przyszłość.
